Afgelopen vrijdag was het dan eindelijk zo ver: mijn allerlaatste werkdag in de gevangenis van Dendermonde. Ik keek er niet naar uit, maar uiteraard is 'stoppen met werken' een onvermijdelijke stap in het emigratieproces. Met een heel dubbel gevoel en de bijhorende spanning in de buik en krop in de keel vertrok ik vrijdagochtend naar het werk. Alle spanning bleek voor niets: het werd een wondermooi afscheid en een dagje om nooit meer te vergeten. Een hele dag kreeg ik lieve en lovende bedankjes en wensen. Aan iedereen van de gevangenis wil ik dan ook zeggen: dankjewel! Het is enorm fijn om zo ergens te kunnen vertrekken. Deze laatste dag was een mooie afsluiter van vier hele leuke jaartjes in Dendermonde.
Met deze laatste werkdag is dan meteen ook een periode van twee weken 'afscheid nemen' ingeluid. We hebben dat meteen goed gedaan met een spetterend afscheidsfeestje op zaterdag. Vrienden en familie kwamen allemaal samen om nog een laatste keertje tijd met ons door te brengen. Het was opnieuw erg hartverwarmend om al die mooie woorden te horen (en te lezen op de kaartjes nadien).
Hoewel afscheid nemen echt niet leuk is en ik enorm op zag tegen de laatste maand voor ons vertrek, zijn al die mooie en warme woorden toch echt heel fijn. Een mens zou eens wat vaker moeten emigreren, of op z'n minst eens wat vaker al die lieve dingen tegen elkaar moeten zeggen. We wachten soms veel te lang om elkaar eens een complimentje te geven of eens te zeggen dat we de ander toch wel graag hebben. Kijk, zo'n emigratie, je wordt er zowaar wat melig van...
maandag 31 augustus 2015
zaterdag 8 augustus 2015
Ups en downs
Het is zover: we komen met één hand toe om de weken te tellen tussen vandaag en ons vertrek! Toegegeven, ik heb het drie keer moeten natellen vooraleer ik besefte dat het wel degelijk klopt. Het spreekt voor zich dat we het enorm druk hebben in onze laatste weken. We zijn alvast tot één conclusie gekomen: emigreren wordt onderschat... niet in het minste door onszelf!
Het ene deel van ons leven geraakt meer en meer afgerond: inpakken, spullen uitzoeken, spullen verkopen op de rommelmarkt, maar ook afscheid nemen (ja, nu al!), laatste dingen doen, "nog eens snel daar naartoe", "nog eens lekker dit eten", referentieadres regelen, volmachten regelen,...
Ondertussen bereiden we het volgende deel zo goed mogelijk voor, met ups en downs. We haalden de kennels voor de dieren (nodig voor het vliegtuig) en waren blij verrast dat deze zo groot zijn. Het was tevens een aangename kennismaking met de mensen van VCK Logistics. Ik ben alvast overtuigd dat zij Saiko en Mauwie goed zullen verzorgen.
Er was ook plaats voor een kleine paniekaanval toen ik leerde dat diploma's moeten gelegaliseerd worden voor het buitenland. Ergens wist ik dit eigenlijk wel al, maar ik was het dus vergeten tot ik er gelukkig door iemand aan herinnerd werd (dankjewel!). Volgende week dus tijd voor een tripje naar Brussel...
Al bij al hebben we de stress nog heel goed onder controle. We blijven realistisch: alles is zo goed mogelijk voorbereid, maar het blijft nu eenmaal een enorm groot avontuur en dan kan er al eens iets foutlopen. Voor alles is er altijd wel een oplossing, dus we houden het rustig. De afscheidsetentjes zijn moeilijk en het blijft gek om te weten dat we over vijf weken niet meer in België zullen rondlopen en dat alles anders zal zijn. Maar we kijken er ook echt wel naar uit. Het heeft iets weg van de avond voor Sinterklaas: het is zooo spannend, maar je kijkt er zo hard naar uit. Dan moet je even op de schoot van Sinterklaas en dat is akelig. Maar daar moet je door, want dan krijg je je cadeau en dan blijkt dat het het allemaal waard was. En daar hopen we natuurlijk op, op dat gevoel: "het was het zeker en vast waard"... Dat weten we nu nog niet, maar zullen we hopelijk heel snel kunnen zeggen!
Het ene deel van ons leven geraakt meer en meer afgerond: inpakken, spullen uitzoeken, spullen verkopen op de rommelmarkt, maar ook afscheid nemen (ja, nu al!), laatste dingen doen, "nog eens snel daar naartoe", "nog eens lekker dit eten", referentieadres regelen, volmachten regelen,...
Ondertussen bereiden we het volgende deel zo goed mogelijk voor, met ups en downs. We haalden de kennels voor de dieren (nodig voor het vliegtuig) en waren blij verrast dat deze zo groot zijn. Het was tevens een aangename kennismaking met de mensen van VCK Logistics. Ik ben alvast overtuigd dat zij Saiko en Mauwie goed zullen verzorgen.
Er was ook plaats voor een kleine paniekaanval toen ik leerde dat diploma's moeten gelegaliseerd worden voor het buitenland. Ergens wist ik dit eigenlijk wel al, maar ik was het dus vergeten tot ik er gelukkig door iemand aan herinnerd werd (dankjewel!). Volgende week dus tijd voor een tripje naar Brussel...
Al bij al hebben we de stress nog heel goed onder controle. We blijven realistisch: alles is zo goed mogelijk voorbereid, maar het blijft nu eenmaal een enorm groot avontuur en dan kan er al eens iets foutlopen. Voor alles is er altijd wel een oplossing, dus we houden het rustig. De afscheidsetentjes zijn moeilijk en het blijft gek om te weten dat we over vijf weken niet meer in België zullen rondlopen en dat alles anders zal zijn. Maar we kijken er ook echt wel naar uit. Het heeft iets weg van de avond voor Sinterklaas: het is zooo spannend, maar je kijkt er zo hard naar uit. Dan moet je even op de schoot van Sinterklaas en dat is akelig. Maar daar moet je door, want dan krijg je je cadeau en dan blijkt dat het het allemaal waard was. En daar hopen we natuurlijk op, op dat gevoel: "het was het zeker en vast waard"... Dat weten we nu nog niet, maar zullen we hopelijk heel snel kunnen zeggen!
woensdag 1 juli 2015
Twee...
De tijd vliegt... Dat kunnen we ondertussen wel met zekerheid stellen. Het is ongelooflijk hoe snel de dagen voorbij vliegen als je probeert te doen alsof dat niet zo is. Ondertussen zijn er nog maar twee vingertjes van één hand nodig om de maanden tussen ons en ons vertrek te tellen. Dat zijn verwaarloosbaar weinig vingers, zoveel mag wel duidelijk zijn. Je kan denken, of hopen, dat we ondertussen onze zaakjes wel op orde hebben. Persoonlijk vind ik ook dat dat het geval is, hoewel vele mensen rondom ons een lichte vorm van stress vertonen als ze ons verhaal horen. Even tijd voor een korte update dus...
Het belangrijkste nieuws is wellicht dat ons huisje binnenkort nieuwe bewoners zal hebben. Na een zoektocht die objectief gezien eerder kort was, maar voor mij lang genoeg had geduurd, vonden we een koppel dat ons huisje wou kopen. Hiermee is één van onze grootste zorgen opgelost, waardoor we ons sedertdien op een heleboel andere zaken kunnen concentreren.
We vroegen ondertussen ook ons visum aan, een working holiday visum dat ons in staat stelt om één jaar in het land te wonen en werken. Van daaruit zien we wel weer...
De rest van onze tijd werd vooral ingenomen door het regelen van een heleboel kleine zaken: documenten verzamelen (die nog vertaald en gelegaliseerd moeten worden), internationale rijbewijzen aanvragen, abonnementen opzeggen, ....
Bij het woord "emigreren" denkt iedereen vooral aan het opbouwen van een nieuw leven, maar er wordt weinig stilgestaan bij het afsluiten van het huidige leven. Er komt zoveel bij kijken, het is een enorme administratieve rompslomp soms. Je staat er niet altijd bij stil hoeveel je opbouwt in relatief weinig tijd. Bovendien wordt je wel elke dag geconfronteerd met "afscheid nemen". Elke dag is er wel iets "het laatste", elke dag vraagt er wel iemand naar je vertrek,... Doen alsof is echt geen optie meer. Soms zou ik willen dat we 11-12 en 13 september gewoon kunnen overslaan. Van 10 september pijnloos overstappen naar 14 september. Gaan slapen in ons eigen huisje op een doodgewone dag en wakker worden in Nieuw Zeeland om te starten met het avontuur. Afscheid nemen... ik doe het niet graag... Maar hoe je het ook draait of keert, ons grote avontuur staat voor de deur en we kijken er enorm naar uit!
Het belangrijkste nieuws is wellicht dat ons huisje binnenkort nieuwe bewoners zal hebben. Na een zoektocht die objectief gezien eerder kort was, maar voor mij lang genoeg had geduurd, vonden we een koppel dat ons huisje wou kopen. Hiermee is één van onze grootste zorgen opgelost, waardoor we ons sedertdien op een heleboel andere zaken kunnen concentreren.
We vroegen ondertussen ook ons visum aan, een working holiday visum dat ons in staat stelt om één jaar in het land te wonen en werken. Van daaruit zien we wel weer...
De rest van onze tijd werd vooral ingenomen door het regelen van een heleboel kleine zaken: documenten verzamelen (die nog vertaald en gelegaliseerd moeten worden), internationale rijbewijzen aanvragen, abonnementen opzeggen, ....
Bij het woord "emigreren" denkt iedereen vooral aan het opbouwen van een nieuw leven, maar er wordt weinig stilgestaan bij het afsluiten van het huidige leven. Er komt zoveel bij kijken, het is een enorme administratieve rompslomp soms. Je staat er niet altijd bij stil hoeveel je opbouwt in relatief weinig tijd. Bovendien wordt je wel elke dag geconfronteerd met "afscheid nemen". Elke dag is er wel iets "het laatste", elke dag vraagt er wel iemand naar je vertrek,... Doen alsof is echt geen optie meer. Soms zou ik willen dat we 11-12 en 13 september gewoon kunnen overslaan. Van 10 september pijnloos overstappen naar 14 september. Gaan slapen in ons eigen huisje op een doodgewone dag en wakker worden in Nieuw Zeeland om te starten met het avontuur. Afscheid nemen... ik doe het niet graag... Maar hoe je het ook draait of keert, ons grote avontuur staat voor de deur en we kijken er enorm naar uit!
zondag 17 mei 2015
Vier
Plotseling zijn er nog maar vier vingers van één hand nodig om de maanden te tellen tussen vandaag en ons grote avontuur. Ik kan het gevoel dat bij dat besef hoort amper beschrijven, maar het voelt een beetje alsof iemand je op één seconde al je adem ontneemt. Daarbij hoort natuurlijk ook de anticipatie, dat gevoel alsof je niet kan wachten tot het avontuur eindelijk begint. Met nog maar vier maanden op de teller is het tijd voor een nieuwe update: er is al een heleboel geregeld ondertussen... en er valt nog een heleboel te regelen.
De dieren kregen hun importvergunning: zij mogen officieel Nieuw Zeeland binnen. Hun vertrekdatum staat vast: 12 oktober 2015, de quarantaine en de vlucht zijn geboekt.
Ook onze vlucht is geboekt: 13 september 2015. Dat was best een grote stap: niet alleen voor ons maar ook voor velen rondom ons. Het wordt nu steeds meer duidelijk dat het niet bij loze woorden blijft, maar dat er ook effectief actie ondernomen wordt.
Een andere grote horde werd ook genomen: ons huisje staat eindelijk te koop. Na zes jaren zwoegen met bloed, zweet en tranen is de laatste plint eindelijk gezet. Het eindresultaat mag er, al zeg ik het zelf, best wezen. De verkoop van het huis en alles wat daarbij komt kijken, heeft al materiaal genoeg opgeleverd om een tweede blog te starten. Dat ben ik niet van plan, voorlopig houd ik het hierop: "men maakt wat mee als men een huis verkoopt"...
Ondertussen gaat het leven natuurlijk verder en nadert 13 september met rasse schreden. Het is een beetje vreemd: leven met het besef dat over vier maanden je leven er 100 % anders zal uitzien. Je zou er zowaar een beetje melancholisch van worden...
De dieren kregen hun importvergunning: zij mogen officieel Nieuw Zeeland binnen. Hun vertrekdatum staat vast: 12 oktober 2015, de quarantaine en de vlucht zijn geboekt.
Ook onze vlucht is geboekt: 13 september 2015. Dat was best een grote stap: niet alleen voor ons maar ook voor velen rondom ons. Het wordt nu steeds meer duidelijk dat het niet bij loze woorden blijft, maar dat er ook effectief actie ondernomen wordt.
Een andere grote horde werd ook genomen: ons huisje staat eindelijk te koop. Na zes jaren zwoegen met bloed, zweet en tranen is de laatste plint eindelijk gezet. Het eindresultaat mag er, al zeg ik het zelf, best wezen. De verkoop van het huis en alles wat daarbij komt kijken, heeft al materiaal genoeg opgeleverd om een tweede blog te starten. Dat ben ik niet van plan, voorlopig houd ik het hierop: "men maakt wat mee als men een huis verkoopt"...
Ondertussen gaat het leven natuurlijk verder en nadert 13 september met rasse schreden. Het is een beetje vreemd: leven met het besef dat over vier maanden je leven er 100 % anders zal uitzien. Je zou er zowaar een beetje melancholisch van worden...
woensdag 17 december 2014
Cats and dogs... deel 2
Wat we al zo lang aan het uitstellen waren, hebben we enkele weken geleden eindelijk gedaan: de dierenarts haar mening vragen over onze epileptische hond en onze vliegplannen. Bleek dat we ons veel zorgen hebben gemaakt om weinig reden: gezien de aanvallen van Saiko nog helemaal niet zo talrijk zijn (eentje per maand) zijn er geen bijkomende gevaren. Permission to fly dus...
Eindelijk tijd om de vliegplannen wat meer te concretiseren. We begonnen met de vraag: vliegen Saiko en Mauwie mee met ons of vliegen ze apart? Na erg veel nadenken besloten we dat ze een aparte vlucht zouden nemen. We zullen veel geruster zijn als ze helemaal ok zijn aangekomen in Nieuw Zeeland en als blijkt dat al hun papieren in orde zijn. Gezien ze dus niet met ons meevliegen moeten we noodgedwongen een beroep doen op een dierentransportfirma. Particulieren mogen immers hun huisdieren niet persoonlijk aanbieden aan de cargo van een vliegmaatschappij. We namen contact op met een aantal transportfirma's: Zoo Logistics, VCK logistics en Animals 2 fly. Meteen al de volgende dag kregen we van alle drie een offerte terug. De drie diensten waren even vriendelijk en gaven allemaal erg goede info. We gaan vermoedelijk met VCK Logistics in zee, wat zou betekenen dat ze zullen vliegen met Singapore Airlines.
Daarna namen we contact op met de quarantainefaciliteit die het dichtste bij onze nieuwe woonplaats ligt: Qualified Pet Services in Auckland. Zij hebben nog een plaatsje vrij voor Saiko en Mauwie in september 2015. Ze gaven ons vooral erg goed nieuws: honden en katten van België hoeven maar 10 dagen in quarantaine en geen maand zoals we dachten. We waren enorm blij om dit te horen! De plaats kan echter pas definitief geboekt worden nadat de rabiës bloedtest in orde is.
Nu is het dus op naar de volgende stap voor onze huisdiertjes: de rabiës bloedtest. Van zodra er een goede uitslag is, begint het hele proces van testen en inentingen en kunnen we een plaats in de quarantainefaciliteit vastleggen. Alle testen moeten ook onderzocht worden door een labo in Lelystad (Nederland) en gelegaliseerd door de VWA (voedsel en waren inspectie in Nederland). Het wordt aangeraden om ongeveer zeven maanden op voorhand te beginnen. Het eerstvolgende dierenartsbezoekje staat gepland in januari 2015. Ik kijk alvast niet echt uit naar deze administratieve rompslomp en de diertjes kijken allicht ook niet echt uit naar alle spuitjes. Maar ach, een droom bereik je nu eenmaal niet zomaar!
Nog enkele links voor de geïnteresseerden:
http://www.biosecurity.govt.nz/enter/personal/pets/cats-and-dogs
http://www.dierentransport.com/
http://www.zoologistics.nl/
http://www.animalstofly.com/index.php/nl/
http://www.qualifiedpet.co.nz/
.JPG)
.JPG)
Eindelijk tijd om de vliegplannen wat meer te concretiseren. We begonnen met de vraag: vliegen Saiko en Mauwie mee met ons of vliegen ze apart? Na erg veel nadenken besloten we dat ze een aparte vlucht zouden nemen. We zullen veel geruster zijn als ze helemaal ok zijn aangekomen in Nieuw Zeeland en als blijkt dat al hun papieren in orde zijn. Gezien ze dus niet met ons meevliegen moeten we noodgedwongen een beroep doen op een dierentransportfirma. Particulieren mogen immers hun huisdieren niet persoonlijk aanbieden aan de cargo van een vliegmaatschappij. We namen contact op met een aantal transportfirma's: Zoo Logistics, VCK logistics en Animals 2 fly. Meteen al de volgende dag kregen we van alle drie een offerte terug. De drie diensten waren even vriendelijk en gaven allemaal erg goede info. We gaan vermoedelijk met VCK Logistics in zee, wat zou betekenen dat ze zullen vliegen met Singapore Airlines.
Daarna namen we contact op met de quarantainefaciliteit die het dichtste bij onze nieuwe woonplaats ligt: Qualified Pet Services in Auckland. Zij hebben nog een plaatsje vrij voor Saiko en Mauwie in september 2015. Ze gaven ons vooral erg goed nieuws: honden en katten van België hoeven maar 10 dagen in quarantaine en geen maand zoals we dachten. We waren enorm blij om dit te horen! De plaats kan echter pas definitief geboekt worden nadat de rabiës bloedtest in orde is.
Nu is het dus op naar de volgende stap voor onze huisdiertjes: de rabiës bloedtest. Van zodra er een goede uitslag is, begint het hele proces van testen en inentingen en kunnen we een plaats in de quarantainefaciliteit vastleggen. Alle testen moeten ook onderzocht worden door een labo in Lelystad (Nederland) en gelegaliseerd door de VWA (voedsel en waren inspectie in Nederland). Het wordt aangeraden om ongeveer zeven maanden op voorhand te beginnen. Het eerstvolgende dierenartsbezoekje staat gepland in januari 2015. Ik kijk alvast niet echt uit naar deze administratieve rompslomp en de diertjes kijken allicht ook niet echt uit naar alle spuitjes. Maar ach, een droom bereik je nu eenmaal niet zomaar!
Nog enkele links voor de geïnteresseerden:
http://www.biosecurity.govt.nz/enter/personal/pets/cats-and-dogs
http://www.dierentransport.com/
http://www.zoologistics.nl/
http://www.animalstofly.com/index.php/nl/
http://www.qualifiedpet.co.nz/
dinsdag 14 oktober 2014
Moed
"Was ik maar zo moedig als jullie, dan zou ik ook wel willen emigreren." Het kan je misschien verbazen, maar deze uitspraak hebben we al een aantal keer gehoord in de voorbije maanden. Bij het vertellen van onze emigratieplannen, worden we steevast bewierookt voor onze moed. Klaarblijkelijk zijn er veel mensen die maar wat graag de grote oversteek zouden maken, maar het ontbreekt hen aan moed...
Dat is best vreemd, want ik voel me helemaal niet moedig. Ik zou mezelf ook niet omschrijven als een erg moedig persoon. Nee, ik heb best van heel erg veel dingen schrik en ik sta zeker niet op de eerste rij bij uitdagende activiteiten. Meer nog, als ik aan ons grote avontuur denk, zijn er momenten dat de angst mij bijna de keel toeknijpt. Soms breekt het angstzweet mij spontaan uit als ik mij het moment probeer te visualiseren dat we de vlieger opstappen. Moedig? Ik? Helemaal niet dus...
"Als je dan zoveel schrik hebt, waarom doe je het dan?", hoor ik je luidop denken. In mijn opinie heeft het niets met moed te maken. Als je iets zo graag wilt, dan overstijg je de angst vanzelf. De immense schrik die ik soms ervaar, is niets vergeleken met de intensiteit waarmee ik mijn droom wil najagen. Avontuur is voor 99% "echt willen" en slechts voor 1% "durven", als je het mij vraagt...
Dat is best vreemd, want ik voel me helemaal niet moedig. Ik zou mezelf ook niet omschrijven als een erg moedig persoon. Nee, ik heb best van heel erg veel dingen schrik en ik sta zeker niet op de eerste rij bij uitdagende activiteiten. Meer nog, als ik aan ons grote avontuur denk, zijn er momenten dat de angst mij bijna de keel toeknijpt. Soms breekt het angstzweet mij spontaan uit als ik mij het moment probeer te visualiseren dat we de vlieger opstappen. Moedig? Ik? Helemaal niet dus...
"Als je dan zoveel schrik hebt, waarom doe je het dan?", hoor ik je luidop denken. In mijn opinie heeft het niets met moed te maken. Als je iets zo graag wilt, dan overstijg je de angst vanzelf. De immense schrik die ik soms ervaar, is niets vergeleken met de intensiteit waarmee ik mijn droom wil najagen. Avontuur is voor 99% "echt willen" en slechts voor 1% "durven", als je het mij vraagt...
zondag 12 oktober 2014
Vlamingen in de wereld
4 juni 2014 namen we deel aan een infonamiddag van Vlamingen in de wereld, een organisatie voor Vlamingen die emigreren, geëmigreerd zijn, of zijn teruggekeerd. Een interessante namiddag waar we vooral aan wat mensen "uit het wereldje" wat gerichte vragen konden stellen. Ook aan ons werden enkele vragen gesteld met een klein artikeltje en foto op de site van VIW tot gevolg... Het artikel lees je hier. Onze leeftijd is helaas niet geheel correct, we zijn geen 24 maar wel 27 en 28 jaar.
Abonneren op:
Posts (Atom)