Vier

Plotseling zijn er nog maar vier vingers van één hand nodig om de maanden te tellen tussen vandaag en ons grote avontuur. Ik kan het gevoel dat bij dat besef hoort amper beschrijven, maar het voelt een beetje alsof iemand je op één seconde al je adem ontneemt. Daarbij hoort natuurlijk ook de anticipatie, dat gevoel alsof je niet kan wachten tot het avontuur eindelijk begint. Met nog maar vier maanden op de teller is het tijd voor een nieuwe update: er is al een heleboel geregeld ondertussen... en er valt nog een heleboel te regelen.

De dieren kregen hun importvergunning: zij mogen officieel Nieuw Zeeland binnen. Hun vertrekdatum staat vast: 12 oktober 2015, de quarantaine en de vlucht zijn geboekt.
Ook onze vlucht is geboekt: 13 september 2015. Dat was best een grote stap: niet alleen voor ons maar ook voor velen rondom ons. Het wordt nu steeds meer duidelijk dat het niet bij loze woorden blijft, maar dat er ook effectief actie ondernomen wordt.

Een andere grote horde werd ook genomen: ons huisje staat eindelijk te koop. Na zes jaren zwoegen met bloed, zweet en tranen is de laatste plint eindelijk gezet. Het eindresultaat mag er, al zeg ik het zelf, best wezen. De verkoop van het huis en alles wat daarbij komt kijken, heeft al materiaal genoeg opgeleverd om een tweede blog te starten. Dat ben ik niet van plan, voorlopig houd ik het hierop: "men maakt wat mee als men een huis verkoopt"...

Ondertussen gaat het leven natuurlijk verder en nadert 13 september met rasse schreden. Het is een beetje vreemd: leven met het besef dat over vier maanden je leven er 100 % anders zal uitzien. Je zou er zowaar een beetje melancholisch van worden...

Cats and dogs... deel 2

Wat we al zo lang aan het uitstellen waren, hebben we enkele weken geleden eindelijk gedaan: de dierenarts haar mening vragen over onze epileptische hond en onze vliegplannen. Bleek dat we ons veel zorgen hebben gemaakt om weinig reden: gezien de aanvallen van Saiko nog helemaal niet zo talrijk zijn (eentje per maand) zijn er geen bijkomende gevaren. Permission to fly dus...

Eindelijk tijd om de vliegplannen wat meer te concretiseren. We begonnen met de vraag: vliegen Saiko en Mauwie mee met ons of vliegen ze apart? Na erg veel nadenken besloten we dat ze een aparte vlucht zouden nemen. We zullen veel geruster zijn als ze helemaal ok zijn aangekomen in Nieuw Zeeland en als blijkt dat al hun papieren in orde zijn. Gezien ze dus niet met ons meevliegen moeten we noodgedwongen een beroep doen op een dierentransportfirma. Particulieren mogen immers hun huisdieren niet persoonlijk aanbieden aan de cargo van een vliegmaatschappij. We namen contact op met een aantal transportfirma's: Zoo Logistics, VCK logistics en Animals 2 fly. Meteen al de volgende dag kregen we van alle drie een offerte terug. De drie diensten waren even vriendelijk en gaven allemaal erg goede info. We gaan vermoedelijk met VCK Logistics in zee, wat zou betekenen dat ze zullen vliegen met Singapore Airlines.  

Daarna namen we contact op met de quarantainefaciliteit die het dichtste bij onze nieuwe woonplaats ligt: Qualified Pet Services in Auckland. Zij hebben nog een plaatsje vrij voor Saiko en Mauwie in september 2015. Ze gaven ons vooral erg goed nieuws: honden en katten van België hoeven maar 10 dagen in quarantaine en geen maand zoals we dachten. We waren enorm blij om dit te horen! De plaats kan echter pas definitief geboekt worden nadat de rabiës bloedtest in orde is.

Nu is het dus op naar de volgende stap voor onze huisdiertjes: de rabiës bloedtest. Van zodra er een goede uitslag is, begint het hele proces van testen en inentingen en kunnen we een plaats in de quarantainefaciliteit vastleggen. Alle testen moeten ook onderzocht worden door een labo in Lelystad (Nederland) en gelegaliseerd door de VWA (voedsel en waren inspectie in Nederland). Het wordt aangeraden om ongeveer zeven maanden op voorhand te beginnen. Het eerstvolgende dierenartsbezoekje staat gepland in januari 2015. Ik kijk alvast niet echt uit naar deze administratieve rompslomp en de diertjes kijken allicht ook niet echt uit naar alle spuitjes. Maar ach, een droom bereik je nu eenmaal niet zomaar!

Nog enkele links voor de geïnteresseerden:
http://www.biosecurity.govt.nz/enter/personal/pets/cats-and-dogs
http://www.dierentransport.com/
http://www.zoologistics.nl/ 
http://www.animalstofly.com/index.php/nl/ 
http://www.qualifiedpet.co.nz/

Moed

"Was ik maar zo moedig als jullie, dan zou ik ook wel willen emigreren." Het kan je misschien verbazen, maar deze uitspraak hebben we al een aantal keer gehoord in de voorbije maanden. Bij het vertellen van onze emigratieplannen, worden we steevast bewierookt voor onze moed. Klaarblijkelijk zijn er veel mensen die maar wat graag de grote oversteek zouden maken, maar het ontbreekt hen aan moed...

Dat is best vreemd, want ik voel me helemaal niet moedig. Ik zou mezelf ook niet omschrijven als een erg moedig persoon. Nee, ik heb best van heel erg veel dingen schrik en ik sta zeker niet op de eerste rij bij uitdagende activiteiten. Meer nog, als ik aan ons grote avontuur denk, zijn er momenten dat de angst mij bijna de keel toeknijpt. Soms breekt het angstzweet mij spontaan uit als ik mij het moment probeer te visualiseren dat we de vlieger opstappen. Moedig? Ik? Helemaal niet dus...

"Als je dan zoveel schrik hebt, waarom doe je het dan?", hoor ik je luidop denken. In mijn opinie heeft het niets met moed te maken. Als je iets zo graag wilt, dan overstijg je de angst vanzelf. De immense schrik die ik soms ervaar, is niets vergeleken met de intensiteit waarmee ik mijn droom wil najagen. Avontuur is voor 99% "echt willen" en slechts voor 1% "durven", als je het mij vraagt...

Vlamingen in de wereld

4 juni 2014 namen we deel aan een infonamiddag van Vlamingen in de wereld, een organisatie voor Vlamingen die emigreren, geëmigreerd zijn, of zijn teruggekeerd. Een interessante namiddag waar we vooral aan wat mensen "uit het wereldje" wat gerichte vragen konden stellen. Ook aan ons werden enkele vragen gesteld met een klein artikeltje en foto op de site van VIW tot gevolg... Het artikel lees je hier. Onze leeftijd is helaas niet geheel correct, we zijn geen 24 maar wel 27 en 28 jaar.

To submit or not to submit?

Helemaal onderaan de pagina staat hij dan: een kleine blauwe knop met "submit". Toch even slikken hoor. Een moment pauze, want dit is een belangrijke muisklik. We tellen zelfs af: 3 ... 2... 1... "submit".
Daar gaat hij dan, onze Expression of Interest. Nieuw Zeeland weet nu officieel dat we interesse hebben in hen.

En nu begint het lange wachten: na de Engelse test en na het invullen van een tiental pagina's over alle details van ons leven , rest er ons nu alleen nog wachten. "We zitten in the pool", zeggen we dan, zoals echte kandidaat-emigranten dat zeggen. Uiteindelijk wil dat zoveel zeggen als "nu moeten we zes maanden wachten". Zes lange maanden kunnen we in dat zwembad vol visumaanvraagjes zitten. Als we geluk hebben, kiest Nieuw Zeeland ons uit en dan kan het verhaal echt beginnen. Als we geen geluk hebben... Tja, er is nog altijd plan B... Nieuw Zeeland weet het nog niet, maar wij komen er aan: of Nieuw Zeeland dat nu wil of niet!

Impulsbeheersing

In een vorige blog sprak ik over twijfels en gevoelens. Twijfels zijn een inherent deel aan het emigratieproces. Denk ik, het is voor mij ook de eerste keer. Soms zijn er momenten dat je denkt "waar zijn we in Godsnaam mee bezig..." en "het is nog niet te laat om ons te bedenken". Maar op andere momenten slaan die gevoelens helemaal om. Dan is er weer dat verlangen, dat vuur, die enorme drang om de andere kant van de wereld te ontdekken. Momenten waarop ik nog net niet begin met inpakken. Op zo'n momenten weet ik weer helemaal waarom we die stap willen zetten. Diep vanbinnen voel ik dan dat het juist zit: dit is het, dit is wat ik wil doen. Alternatieven lijken plots niet meer zo aantrekkelijk en zo mooi is België nu ook weer niet. Het gras is groener aan de overkant... 

Plots lijkt een jaar nog zo lang. Zou er echt geen mogelijkheid zijn om nu al te vertrekken? Waarom proberen we het niet gewoon? We laten het huis achter, we zeggen onze job op en we boeken de eerste vlucht naar Nieuw Zeeland. En dan kunnen we beginnen leven, dan begint het pas echt. Oh, wat gaan we genieten van die heerlijke frisse lucht, de mooie bergen, het groene gras (want natuurlijk is het daar ook echt groener) en het helderblauwe water. Al onze zorgen zullen vergeten zijn en vanaf dan zal alles van een leien dakje lopen.

...

En dan komt de ratio terug. Gelukkig gebeurt dat altijd op tijd. Een enorme hoeveelheid impulsbeheersing is er soms voor nodig. Dat is nu net emigreren: een bijzonder evenwicht tussen "je dromen volgen" en "nu nog niet". Een fijne balans tussen een sprong in het diepe en afwachten. Wie kiest voor avontuur moet ook leren dat het beste verhaal niet in één nacht geschreven wordt. Zoiets noemt men, denk ik, ook wel eens "uitgesteld genot". Soms wou ik dat ik het hele boek op één dag kon schrijven: dan wist ik meteen waar dit avontuur ons zou brengen en hoe het zou aflopen. Maar dan zouden we niet ten volle kunnen genieten van de hele aanloop: het "nu nog niet"-deel is minstens even spannend als wat er op volgt... 

Cape Reinga - Nieuw Zeeland

Geslaagd!

Ondertussen kregen we onze resultaten van de IELTS-test en we zijn beiden geslaagd! Ik een 8.0 en Kenny een 7.5. We hebben dat dus supergoed gedaan!