La Belgique

We zijn ondertussen al weer terug in Nieuw Zeeland. Tijdens onze reis naar België werd de blog wat verwaarloosd, familie en vrienden kregen dan even voorrang. Na enkele dagen bekomen van de jetlag is het dan nu eindelijk tijd om onze indrukken van de Belgiëreis met de wereld te delen.
Het is moeilijk, zo niet onmogelijk, om ons tripje naar het vaderland in één woord uit te drukken. "Emotionele rollercoaster" geeft het gevoel wel goed weer, maar dat zijn dan weer twee woorden.
Op weg naar België kwamen we in Guangzhou, of all places, een Nederlander tegen die al jaren in Nieuw Zeeland woonde. Hij gaf ons de veelzeggende woorden mee: "de eerste keer teruggaan naar je thuisland zal veel duidelijk maken." Met hoge verwachtingen trokken we dus naar België. Dit zou de reis zijn die ons eindelijk duidelijkheid zou brengen.

Het weerzien met vrienden en familie was, uiteraard, fantastisch. Het was een beetje vreemd en heel erg normaal tegelijk. Het was alsof we nooit weggeweest waren en toch net terugkwamen van een lange verre reis naar vreemde oorden. We hadden zoveel te vertellen en toch ook weer niet. We genoten met volle teugen van alle Belgische geneugten onder het gezellig samenzijn met de mensen van wie we zoveel houden. Een Belgisch biertje in de zomerzon in fijn gezelschap, veel beter kon het niet worden. Maar alle pakjes friet en zakken chips kunnen niet op tegen het genot dat we hadden van gewoonweg simpele gesprekken te voeren. Snel eventjes kunnen binnenspringen bij elkaar en praten over koetjes en kalfjes, dat is wat we echt misten aan België. Chocolade en chips kan je meenemen, tot laat 's avonds bijpraten op het terras op een warme zomeravond past helaas niet in de koffer.

En dus zitten we hier terug, aan de andere kant van de aardbol. Geen gezellige warme zomeravonden, wel chocolade en chips. Het contrast van de koude winterdag is groot met de warmte die we ervaarden bij de vele BBQ's en zwembadfeestjes. Ik kan niet anders dan terugdenken aan de gevleugelde woorden van de Nieuw Zeelandse Nederlander in China: "deze reis zal veel duidelijk maken". Ik wou dat hij gelijk had, maar het ligt helaas niet zo simpel.
Het is de vraag die, blijkbaar, ieder van jullie bezig houdt. Ze werd ons bijna dagelijks gesteld tijdens ons verblijf in België: "komen jullie nog terug?". Meestal antwoordden we lacherig "ja hoor, op vakantie", want moeilijk nieuws is altijd gemakkelijker te brengen met een portie humor. Andere keren gaven we een twijfelachtig "ik denk het niet". Wat veroorzaakt die twijfel dan? We zijn rotsvast overtuigd van de voordelen die aan een verblijf in Nieuw Zeeland verbonden zijn. Kort gezegd, zijn we gewoon betere versies van onszelf. De afwezigheid van stress en de rustige samenleving zorgt ervoor dat we onszelf op een positieve manier kunnen ontplooien. Allemaal goed, maar dan is er natuurlijk nog België. Ik kan boeken schrijven over alle dingen die ik niet fijn vind aan België: de jachtigheid van het bestaan, de hoge werkdruk, de files, stress, ... Maar eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik ook boeken kan schrijven over alle dingen van België waar ik van houd. Kon ik iedereen maar gewoon meenemen in mijn koffer naar Nieuw Zeeland. Iedereen netjes op een rijtje: een paar in mijn koffer en een paar in Kenny's koffer. Als we voorbij de douane passeren zijn jullie dan gewoon heel stil, wij zeggen dat we niets aan te geven hebben. Het plan zal slagen, ik weet het zeker. Als we dan thuis komen, pakken we jullie uit. Jullie zullen wel verrimpeld zijn van de lange reis, maar dat is niet erg. Eventjes op adem komen en dan is alles weer in orde, dan kunnen we samen genieten van de koude winternachten bij het haardvuur.

Het is natuurlijk logisch, het afscheid ligt opnieuw vers in het geheugen. Emigreren is helaas niet alleen spannende avonturen beleven, het is ook leren omgaan met gemis en afscheid. Door mede-emigranten is me beloofd "dat het beter wordt". Geduld is dus de boodschap...

Terugblikken

Nog vier nachtjes slapen. Dan stijgen we op naar de wolken om te beginnen aan onze lange terugrit naar het Belgenland. Als we landen in België op 13/08 is het exact 11 maanden geleden dat we nog voet hebben gezet op Belgische bodem.

De tijd is voorbijgevlogen, het lijkt geen jaar geleden. Het lijkt alsof het gisteren was dat we nog in allerijl alles aan het inpakken waren om snel snel het huis leeg te krijgen. Het lijkt nog maar enkele minuten geleden dat we afscheid namen van vrienden en familie om met een bang hartje op het vliegtuig te stappen. Daarnet blikten we even terug op onze 11 maanden in Nieuw Zeeland.... Wat een avontuur was het al. We kwamen toe met letterlijk een paar koffers en na welgeteld één dag stonden we al op straat met onze spullen in onze handen omdat Kenny zijn koffer het had begeven en ik maar een hotel voor één nacht had geboekt. We hebben een hele weg afgelegd sedertdien, letterlijk en figuurlijk. Ons avontuur bracht ons door heel Nieuw Zeeland met tussenstops in Auckland, Taupo en Christchurch. New Plymouth leek eventjes het eindstation maar ondertussen weten we dat het volgende hoofstuk zich in Hamilton zal afspelen. 

Onze tijd in New Plymouth is misschien niet altijd verlopen hoe we het gewild zouden hebben, maar nu we terugblikken weten we met 100 % zekerheid: New Plymouth was een noodzakelijke tussenstop in het bereiken van onze droom. We hebben zoveel geleerd hier in deze kleine slapende stad, onze eerste kennismaking met het echte Nieuw Zeelandse leven. 

Nu zijn we klaar voor het volgende hoofdstuk in ons Nieuw Zeelandse leven: onze verhuis naar Hamilton. We vonden een prachtig huisje op een boerderij in Te Awamutu. Met zijn 9500 (en 2) inwoners belooft Te Awamutu een bruisende stad te zijn. Gelukkig is de metropool Hamilton niet veraf. Ik zet mijn droomjob verder in Hamilton en Kenny.... die begint in oktober aan zijn droomjob als adventure cave guide in Waitomo Caves.

Maar eerst: België! Wat kijken we er naar uit. Ik tel de dagen en uren af tot we weer frietjes kunnen eten, chocolade kunnen snoepen, bier kunnen proeven, lekkere chips eten. En oh ja, iedereen terugzien ook natuurlijk ;-)

Een nieuw avontuur in Hamilton

Ik schreef er een aantal weken geleden al over: onze onmogelijkheid om te aarden in New Plymouth. De goede verstaander heeft na alle vorige blogs al wel begrepen dat Kenny geen job vindt hier in deze kleine stad en het hoeft niet gezegd dat hij daar niet bepaald blij van wordt. De werkloosheidsgraad hier in New Plymouth ligt de laatste tijd erg hoog en daar waren we ons niet van bewust toen we naar hier verhuisden. Daar komt nog bij dat we het gewoon moeilijk vinden om ons thuis te voelen in New Plymouth, maar daar schreef ik eerder al over.

De titel van dit blogbericht geeft al een vrij grote tip prijs: we gaan binnenkort een nieuw avontuur tegemoet. De voorbije twee weken hebben we vooral in spanning afgewacht, maar ondertussen is het officieel: we gaan naar Hamilton! Ik krijg een interne transfer op "compassionate grounds", dat wil zeggen dat een transfer normaal niet wordt toegestaan als je nog maar een aantal maanden in dienst bent, maar omdat ze "compassie" hadden met ons hebben ze een uitzondering gemaakt. Ik behoud dus mijn job, maar in een andere regio.

Voor wie niet veel over Hamilton weet: het is de vierde grootste stad in Nieuw Zeeland (met 156.000 inwoners) en heeft een uitstekende ligging met Auckland dichtbij. Hamilton is ongeveer een drietal uur rijden verwijderd van New Plymouth. Een minder geïsoleerde "big city" met meer opportuniteiten is net wat we nodig hebben. De komende weken zullen dus gevuld zijn met het zoeken naar een woonst en een job (voor Kenny) in Hamilton. Bij terugkomst van België begin ik dan te werken in het team van Hamilton en beginnen we beiden aan ons nieuwe leven in Hamilton.

Spannende tijden, we zien het nieuwe avontuur alvast goed zitten. De moraal is weer hoog en we zijn alvast vroegtijdig begonnen met terugblikken op ons korte verblijf in New Plymouth. We beseffen goed en wel dat we niet meer de luxe zullen hebben van een oceaan en een berg/vulkaan dichtbij te hebben. Neen, we zullen het moeten doen met de oceaan op een half uurtje van ons vandaan. Wat een opoffering... Het voelt een beetje als ontsnappen, uit het afgelegen, slaperige New Plymouth. Daag New Plymouth, ik zal je niet missen!

Aanvaarding

De emigratiedip, of emigratiedepressie zoals ik het even geleden omschreef, heeft ons een tijdje in de greep gehad. Jawel, jullie lezen dat juist: "gehad". Er is licht aan het einde van de tunnel, de zon schijnt terug aan de hemel. Aanvaarding durf ik het noemen. De langverwachte aanvaarding heeft ons bereikt. Net zoals de emigratiedepressie, kwam de aanvaarding volstrekt onverwacht. Niet zoals een donderslag bij heldere hemel, zoals het cliché dat wel eens wil hebben. Neen, eerder zoals een zachte roosgekleurde zonsopgang, traag opkomend maar onmiskenbaar aanwezig en niet te negeren.

De aanvaarding neemt een andere gedaante aan dan we verwacht hadden. Als in de sprookjes hadden we gehoopt op een "ze leefden nog lang en gelukkig", je weet wel zonder ooit nog negatieve emoties te voelen. In plaats van sprookjesachtige dromen, kregen we een aanvaarding onder de vorm van realiteit. Het gebeurde vorige week, toen ik op het werk mijn stoute schoenen aantrok om onze moeilijke situatie te bespreken (kenny's werkloosheid en onze intrinsieke onmogelijkheid om New Plymouth leuk te vinden). Zoals verwacht was de manager enorm begripvol en sedertdien bekijken we samen de mogelijkheden om te verhuizen naar een andere regio, mét behoud van mijn job. 

Er viel een last van onze schouders, nu er weer mogelijkheden in het verschiet zijn. Opeens besefte ik dat we al die tijd dat het moeilijk was, op geen enkel moment overwogen hebben om Nieuw Zeeland te verlaten. Het land stond geen enkel moment ter discussie, de stad daarentegen... We zijn hier nu negen maanden en in die periode hebben we nog geen enkele keer gedacht dat verhuizen naar Nieuw Zeeland een slecht idee was. Daartegenover staat dat we al ongeveer 100.000 keer hebben bedacht dat verhuizen naar New Plymouth niet onze slimste zet was.

Het besef dat we nog steeds onze droom aan het beleven zijn, zij het dan op de verkeerde locatie, gaf ons gemoed een boost. Tegelijkertijd beseften we ook dat gemis nu eenmaal een inherent onderdeel is van emigreren. De aanvaarding houdt dus eigenlijk meer in dat we het emigratieproces aanvaarden, met al zijn ups en downs. Misschien moesten we ten volle beseffen dat we voor Nieuw Zeeland kiezen om ook de minder leuke kantjes te kunnen omarmen. 

Het gemis is niet gestopt. Er gebeurt vanalles in België: leuke zaken, minder leuke zaken, erg droevige zaken en fantastische toffe zaken. Het leven gaat voort daar in België, ook zonder ons. Het positieve is dat ook ons leven vooruitgaat, zonder België. We leerden op onze eigen benen staan en werden op een paar maandjes tijd een pak wijzer. Het allerbelangrijkste is wel dat we rust gevonden hebben, in ons hoofd en in ons dagelijks leven. Aanvaarding heeft zo zijn positieve kanten.

Besneeuwde Taranaki

The Pinnacles

Het wonderlijke leven in het kleine New Plymouth

New Plymouth is een prachtige, rustige en gezellige stad. Het is ook een bijzonder kleine en erg geïsoleerde stad. We wonen hier nu vijf maanden en in die periode hebben we de moeilijkheden om je te vestigen in een dergelijke afgelegen stad uit de eerste hand ervaren. Toen we vijf maanden geleden naar hier trokken, hadden we geen idee dat verhuizen naar New Plymouth moeilijker zou zijn dan onze maandjes in Christchurch. Nieuw Zeeland is Nieuw Zeeland, dachten we.

Fout, Nieuw Zeeland is niet overal hetzelfde. New Plymouth is de definitie van "the middle of nowhere", het centrum van Zakkemakke. De dichtstbijzijnde grote stad is drie uur rijden, in eender welke richting. Er wonen pakweg 70.000 inwoners in het district New Plymouth (dus niet enkel in de stad maar ook in omliggende dorpjes). De stad werd ook verkozen als "the best small city in the world". Het kernwoord daar is niet "best" maar wel "small", anders kan het wat misleidend zijn. Ik ben er vast van overtuigd dat New Plymouth de ideale plaats is om kinderen groot te brengen. Ik ben trouwens niet de enige die dat gelooft, want Nieuw Zeeland zelf heeft New Plymouth verkozen als één van de beste plaatsen om je kinderen op te voeden. Dat klopt ook, er zijn tal van leuke en gratis activiteiten voor kinderen.
Laat de realiteit nu echter wel zijn: wij hebben geen kinderen (en zijn niet meteen van plan om aan gezinsuitbreiding te beginnen). Dus wat hebben wij hier verloren in dit afgelegen en rustige kinderparadijs?

De voorbije maanden hebben we ons uiterste best gedaan om ons onder te dompelen in het bruisende sociale leven van New Plymouth. Helaas, zo eenvoudig bleek dat niet. New Plymouth is een heel hechte community. Dat heeft zo zijn voordelen, zoals toen we geen meubels hadden en mijn collega's me uit de nood hielpen. Maar dat betekent ook dat bijna iedereen die hier woont, hier al zijn hele leven woont. Mensen hebben geen nood aan nieuwe vrienden, ze hebben hun zelfde kliekje dat ze al zo lang hebben. Bovendien hebben ze hier geen skydiveclubs of vliegclubs zoals dat er wel was in Christchurch, dat maakte het voor ons persoonlijk natuurlijk wat gemakkelijker om mensen te leren kennen.
Vorige week verloor ik een beetje de moed, hoe kon het toch zo moeilijk zijn om nieuwe mensen te ontmoeten. Ik keerde naar "meetup", een soort sociaal netwerk waar je "in real life" kan afspreken met anderen. In grotere steden is meetup een ideale tool om gelijkgezinden te ontmoeten. In New Plymouth is er echter bijzonder weinig keuze. Vol goede moed trok ik naar mijn eerste meetup. Daar toegekomen merkte ik al snel dat de opkomst bijzonder lauw was. Er waren slechts twee anderen: een eenzame moeder en een depressieve dragqueen. Toegegeven, hoewel niet helemaal wat ik ervan verwacht had, werd het een fijne avond.

Het is moeilijk. In een kleine geïsoleerde stad je weg vinden en een nieuw leven opbouwen kent zo zijn eigen beproevingen. Op zich lukt het ons aardig en we ontmoetten al vele interessante mensen. Maar toch... Zullen we het volhouden in het slaperige New Plymouth of zullen we toch terug verlangen naar the Big City Life? Dat is de vraag die ons bezighoudt...

Op werkvlak

Volgende week ben ik exact vier maanden in dienst bij mijn nieuwe job. De tijd vliegt, zegt men dan. De tijd is ook effectief voorbijgevolgen. De eerste drie maanden werden gevuld door de zeer doorgedreven opleiding, zoals jullie weten. De voorbije maand ben ik eindelijk effectief van start gegaan met het echte werk. Drie weken geleden ging het eerste langdurige therapeutisch programma voor daders in New Plymouth van start. 10 mannen maken deel uit van de groep en zullen gedurende 12 weken lang een doorgedreven therapeutische begeleiding krijgen van ondergetekende en collega.

De effectieve start van het programma was, net zoals alle onderdelen van mijn leven tegenwoordig, een emotionele rollercoaster. Ik kon mezelf niet van de gedachte ontdoen dat ik het mezelf wel heel erg moeilijk gemaakt had. Waarom had ik niet gewoon een gemakkelijke job gekozen? Eentje die ik meteen erg goed zou kunnen en waar ik in zou kunnen uitblinken... Hoewel ik de opleiding goed had doorstaan, is de effectieve job een ander paar mouwen. De job spreekt een heel nieuwe skillset aan waar ik nog maar weinig ervaring mee heb. Bovendien moet er uiteraard een bepaalde handleiding gevolgd worden, die ik ook nog niet voldoende onder de knie heb. Voeg daar dan nog eens aan toe dat je tien mannen tegelijk in het oog moet houden en je krijgt een wel heel moeilijke cocktail. Gelukkig hoef ik dat dus niet alleen te doen en heb ik een goede collega die me steunt doorheen al mijn emotionele hoogtes en laagtes.

De voorbije weken was er dus behoorlijk wat twijfel over de uitdaging die ik was aangegaan. Ik dacht dat ik het mezelf te moeilijk had gemaakt en dat ik de job nooit onder de knie zou krijgen. Tot de rede me toesprak, dit keer verwezenlijkt door mijn mama, en me er op wees dat alle begin moeilijk is. Tja, soms hoeft het niet ingewikkeld te zijn om verandering teweeg te brengen. Mama had gelijk, alle begin is moeilijk en zeker het begin van een nieuwe job in een vreemd land in een vreemde taal. Ik kon plots de dingen weer wat in perspectief zien.

Deze week ging ik dus met een nieuwe blik terug gaan werken. Ik deed mijn best, wetende dat ik niet perfect zou zijn. Het loslaten van de stress bracht meteen met zich mee dat ik eigenlijk beter presteerde dan alle voorbije dagen en weken. Ik had er opnieuw plezier in en dat werd opgemerkt. Deze vrijdag toen het tijd was om naar huis te gaan, dacht ik spontaan "oh nee, vrijdag, ik wil eigenlijk nog een beetje werken". Ik vond het zowaar jammer dat het al weekend was. Plots wist ik dat het goed zat. Want is dat niet het gevoel dat we eigenlijk allemaal willen? 's Ochtends met plezier uit het bed springen omdat je zo snel mogelijk op het werk wil zijn en het jammer vinden dat het vrijdag is. Ja, eigenlijk zit het wel goed.

Random foto van Saiko

De vijf stadia van emigreren

Men zegt dat mensen die emigreren dezelfde stadia doorlopen als iemand die rouwt. In het begin had ik moeite om dat te geloven, je kiest immers om te emigreren terwijl je er niet voor kiest om iemand te verliezen en te rouwen. Ik was ervan overtuigd dat het aspect "keuze" een invloed had op hoe je de emoties die eraan verbonden zijn, ervaart. Ondertussen weet ik dat ik fout was. Wie emigreert, maakt een bewuste keuze maar verliest ook veel. Je verliest je land, je familie, je vrienden, je gewoonten, je dagelijkse routine. Je verliest alles wat je gekend hebt en normaal vond. Natuurlijk kan je nog op bezoek naar je thuisland, je kan lekkere producten bestellen online, je kan skypen met de familie, een whatsapp berichtje sturen naar de vrienden en je bouwt een nieuwe routine op. Klopt allemaal, maar dat neemt helaas de realiteit niet weg: dat je ver weg verwijderd bent van alles wat je ooit kende.

En dus begint het emigratieavontuur met de volledige ontkenning van al die moeilijke emoties. Ik herinner me nog onze eerste weken, maanden in Nieuw Zeeland. Wat waren we naïef... We waren volledig in vakantiestemming en ervan overtuigd dat het altijd zo zou blijven. We vroegen ons zelfs luidop af "wanneer het nu moeilijk zou worden" en waren er rotsvast van overtuigd dat dat nooit zou gebeuren. Wij waren immers sterk en hadden alles op een rijtje. Wij treurden niet.

Vanaf het moment dat we ons in Christchurch settelden, begon dat dromerige vakantiegevoel weg te ebben. Het begon door te dringen dat we hier waren om te blijven en dat het echte leven ook moest beginnen. De boosheid begon toe te slaan. Ik was kwaad op iedereen en was ervan overtuigd dat men ons eigenlijk niet miste. In alles vond ik daarvoor bewijs. Ik wou niet toegeven dat ik België, en de daarbijhorende mensen, eigenlijk zelf enorm hard miste en kanaliseerde daarom al mijn energie in boos zijn. Gelukkig was ik slim genoeg om die boosheid voor mezelf te houden. Diep vanbinnen wist ik toen eigenlijk al wel wat er aan de hand was.

Zoals bij elk goed rouwproces ving nadien de onderhandelingsfase aan. We begonnen allerlei wilde plannen te maken. Het ene plan was al gekker dan het andere, maar elk plan had wel gemeen dat er "een België-optie" in zat. We begonnen te bekijken "hoe belangrijk het nu écht was dat we in Nieuw Zeeland bleven". Ook de mogelijkheid om "nu meteen direct" naar België te vliegen werd ongeveer één keer per dag bekeken.

En dan kwam de depressie. Als een donderslag bij heldere hemel, plots, uit het niets. Plots was het groene gras niet meer zo groen en de heldere hemel niet meer zo blauw, de prachtige vulkaan te hoog om te beklimmen en de oceaan te koud om in te zwemmen. Het land van onze dromen liet zijn imperfecties zien en het besef dat geen enkele plaats 100 % perfect is nam toe.

De volgende stap is aanvaarding. We kijken er al naar uit.

Het lijkt misschien vreemd, de bereidheid om je zo slecht te voelen, te kiezen voor een soort van rouwproces, als je ook gewoon op de vlieger kan stappen en netjes terug naar huis kan gaan. Dat is omdat, onder al de harde emoties, Nieuw Zeeland nog steeds onze droom blijft. Onze droom die we hebben waargemaakt. En wie heeft ooit gezegd dat dromen volgen gemakkelijk is?