Stroomversnelling

Twee weken zijn er voorbijgegaan sinds mijn laatste blogpost, en wat een twee weken! Ons Nieuw-Zeelandse rustige kabbelende bestaan geraakte de voorbije twee weken even in een stroomversnelling, wat meteen ook een verklaring is voor de stilte op de blog.

Op 26 januari, twee weken geleden dus, kregen we de sleutels van ons huurhuis. De eerste kennismaking met onze nieuwe permanente stek, was niet echt overtuigend positief. Het leek alsof er de voorbije jaren nooit echt gekuist was in het huis en de tuin stond er maar zielig bij. Er was ons nochtans beloofd dat dode bomen verwijderd zouden worden en dat het hele huis een grondige poetsbeurt zou ondergaan. Ach, misschien hebben wij andere standaarden...
We bleven niet bij de pakken zitten en het daaropvolgende weekend pakten we het hele huis grondig aan. We kuisten alles van top tot teen, haalden onze gekregen salon op en kochten wat kleine noodzakelijke spulletjes. Op zondag verhuisden we dan eindelijk naar ons nieuwe stekje. Het afscheid van de mensen in het vakantiehuisje was nog moeilijker dan gedacht: na drie weken waren we al aardig aan elkaar gehecht geraakt. We kunnen gelukkig gemakkelijk contact houden, aangezien we niet ver weg verhuizen. De eerste nacht in ons nieuwe huisje brachten we door op kampeermatjes, omdat de meubelwinkel ons bed vergeten leveren was...

Veel tijd was er niet voor mij om te wennen aan het nieuwe huis, want maandagochtend vertrok ik voor dag en dauw met het vliegtuig naar Wellington om te beginnen aan week 1 van de intensieve training voor mijn nieuwe job. Van mijn collega's had ik al heel wat heftige verhalen gehoord en ik werd erop voorbereid me "aan het ergste te verwachten", de training zou intens worden. Aangekomen in Wellington maakte ik al snel kennis met mijn lotgenoten en we werden allen samen naar het Royal New Zealand Police College gebracht om daar de rest van de week door te brengen. Het Police College heeft zijn beste tijd gehad, maar bleek een uitstekende setting voor een intense trainingsweek. Mensen hebben nog al eens de neiging om vriendschapsbanden te vormen wanneer ze verenigd worden door moeilijke omstandigheden.
Terugblikkend op de eerste week ben ik alvast enorm positief. Ik heb erg veel geleerd over het therapeutische programma dat ik, hopelijk (als ik slaag, want jawel, er is een examen op het einde van de rit), binnenkort zal geven aan ex-gedetineerden. Als gratis extra heb ik een aantal leuke vrienden gemaakt. Een hele week samenleven met Nieuw Zeelanders is de allerbeste manier om je volledig onder te dompelen in de cultuur en iedereen vond het razend plezant om me allerlei "kiwi"dingen aan te leren. Ook wat betreft de Maori-cultuur begin ik stilaan meer zelfvertrouwen te krijgen, voornamelijk door het besef dat ik niet de enige ben die veel te leren heeft op dat vlak. Een enorm voordeel aan de groep is dat er een aantal mensen met een Maori achtergrond bij zijn, en zij vonden het fantastisch om de anderen te helpen met alle vragen over uitspraak, taal en cultuur.

Om iedereen een beetje een idee te geven van de moeilijkheidsgraad van mijn nieuwe uitdaging (en mijn vooruitgang) is hier mijn mihi (een soort welkomstspeech):

Tēnā koutou katoa (Welkom iedereen)
Nga mihi nui ki a koutou katoa (Warme groeten aan iedereen)
Ki te atua - Tēnā koe (aan de schepper - welkom)
Ki te papatuanuku - Tēnā koe (aan moeder aarde - welkom)
Ki te whare - Tēnā  koe (aan het huis/gebouw - welkom)
Ki te hunga mate (vaarwel aan de doden)
Ki te hunga ora (welkom aan de levenden)
Tēnā koutou katoa ( Welkom iedereen)

Dit soort tekst leek een week geleden nog Chinees (of Maori) voor mij, maar ondertussen kan ik het hele ding al foutloos uitspreken én zelfs begrijpen. De training gaat nog verder tot eind maart, wie weet hoeveel vooruitgang ik nog zal boeken!

Terwijl ik dus ver weg van huis Maori trachtte te leren en mezelf onderdompelde in psychologische concepten, probeerde Kenny van het huis een thuis te maken. Zijn week bestond voornamelijk uit de hopeloze en eindeloze zoektocht naar leuke en toffe meubels. Hij wist al een bureaustoel en bureau op de kop te tikken voor de ongelooflijke prijs van 2 dollar (in een kringloopwinkel uiteraard).

Hoewel het een fijne week is geweest, was ik vrijdag toch blij om terug op het vliegtuig te stappen naar New Plymouth. Toen door de wolken mt. Taranaki piekte, wist ik dat ik thuis was. Ik was blij om eindelijk de ervaring van het nieuwe huis te kunnen delen met Kenny. Het is een beetje vreemd om een thuis-gevoel te krijgen bij een stad waar je nog maar 3 weken woont en bij een huis waar je nog maar één nacht hebt doorgebracht. Na vijf maanden thuis-loos te zijn, rond te trekken en stil te staan weet ik dat het antwoord heel simpel is: thuis is waar Kenny en ik samen zijn, waar dat ook mag zijn.

Voor de liefhebbers, hieronder een filmpje van de waiata (het liedje) die iedereen die voor Department of Corrections werkt moet kennen, Te aroha:

De job

Het is al donderdagavond in Nieuw Zeeland en daarmee zit mijn eerste echte werkweek er bijna op (de korte en nare marketingervaring in Christchurch tellen we al lang niet meer mee). Het is, op zijn zachtst uitgedrukt, al een ervaring geweest.

Maandag was mijn allereerste dag. Zoals dat hoort ging ik met veel kriebels in de buik naar het kantoor, nadat ik had overwogen om permanent huisvrouw te worden om alle werkstress te vermijden. Het was met een klein hartje dat ik me aanmeldde aan de receptie, maar het warme onthaal deed al mijn zorgen verdwijnen. Het ligt blijkbaar in de maori-cultuur (en dus ook de Nieuw Zeelandse) om elkaar eerst te leren kennen alvorens men over werk begint te praten. Dat is alvast een idee waar ik achter kan staan. Maandag leerde ik dus iedereen kennen, op een rustige manier. Het werd me meteen duidelijk dat de "toeristische Nieuw Zeelandse vriendelijkheid" niets is, vergeleken met de vriendelijkheid die ze tonen wanneer je er voor kiest om je in hun gemeenschap te vestigen. Toen ze hoorden dat we pas aangekomen waren in New Plymouth en dat we niets hadden, werd er meteen duchtig rondgebeld naar vrienden en familie om te kijken of iemand ons zou kunnen verderhelpen. We hebben ondertussen al een zetel, twee stoelen en een bed.
Het hoeft dus niet gezegd dat ik maandagavond vol lof was over mijn nieuwe job bij het thuiskomen.

Dinsdag maakte de initiële roze wolk plaats voor de realiteit onder de vorm van een deftige cultuurshock. Dinsdagochtend besloot men immers om de dag te beginnen met een maori-lied. Ik deed mijn best en overleefde het hele gebeuren. Toen ik nadien echter uitleg kreeg over de training die ik de komende weken zal krijgen en daarin woorden zag staan als mihi, kawa en tikanga kreeg ik het wat moeilijk. Wanneer ik dan ook nog eens de opdracht kreeg om mijn eigen mihi en pepeha voor te bereiden, wou ik naar huis. Ik had het gevoel dat de nieuwe uitdaging die ik gekozen had van te grote omvang was en dat het mij nooit zou lukken. Hoewel ik me nog steeds erg goed voelde op de job, kwam er een grote zweem van onzekerheid bij kijken.

Ik besloot dat het dom zou zijn om dit probleem verder te laten groeien en vroeg meteen hulp. Vandaag kreeg ik een telefoon van de cultural supervisor die me met plezier een antwoord gaf op al mijn vragen. Ze hielp me bij het begrijpen van alle vreemde woorden, stelde me gerust en gaf me tips voor mijn eigen mihi en pepeha. In het kort gezegd is een mihi een soort van openingszin en een pepeha is een korte voorstelling van jezelf. Ik voelde me een pak geruster nadien: het zal nog een lange weg worden, maar wat een interessante weg. Ik wou dat ik de hele weg in één keer kon bewandelen, maar mijn collega's wezen me er al een aantal keer op dat ik geduld moet hebben, "Rome wasn't build in a day". Het is enorm moeilijk mijn enthousiasme te temperen en af en toe bekijken ze me alsof ik een beetje gek ben. Ik geef toe dat "I'm having soooo much fun" misschien een mogelijks vreemd antwoord is, als mensen vragen hoe je werkdag verloopt. Het moge duidelijk zijn: ik ben zeer tevreden met de nieuwe job. Ik heb nog veel te leren en het zal zeker niet altijd gemakkelijk zijn. Maar ik heb er enorm veel zin in. De job is alles wat ik gehoopt had.

En Kenny? Die geniet van het leven. Hij leest boeken, loopt, wandelt, eet en slaapt. Hij rijdt ook veel rond, om New Plymouth te verkennen en de sfeer op te snuiven. Hij haalt me 's avonds op samen met Saiko en dan gaan we na het werk nog even aan de zee wandelen. Het leven kan mooi zijn...

Hello New Plymouth

Het is alweer eventjes geleden en ondertussen zitten we op het Noordereiland van Nieuw Zeeland, in het zonnige New Plymouth.

Het afscheid van Christchurch viel ons moeilijk. In de paar maanden dat we er woonden was het onze thuis geworden. Het voelde alsof we voor de zoveelste keer ontheemd werden. Je zou denken dat we dat ondertussen al gewend zouden zijn... Deze keer reden we ook de realiteit tegemoet. In New Plymouth zou het echte leven immers beginnen.

De rit van Christchurch naar New Plymouth viel al bij al nog mee. Mauwie lijkt het verhuizen al een beetje gewoon te zijn en was een uiterst voorbeeldige poes. Ook Saiko zette zijn beste pootje voor en deed op geen enkel moment lastig. Zelfs de rit op de ferry leek de twee niet uit hun lood te slaan. Na een tocht van maar liefst 15 uur kwamen we eindelijk aan in New Plymouth. We hadden nog net voldoende energie om in het bed van ons vakantiehuisje te ploffen.

Echt veel tijd om op adem te komen was er echter niet. De volgende dag hadden we immers al meteen afspraken vastgelegd om huurhuizen te bekijken. Op dit moment verblijven we in een vakantiehuisje. Een heel mooi huisje met een mooie tuin, maar te klein voor 2 mensen, 2 dieren en ons hele hebben en houden. De zoektocht naar een iets grotere en iets permanentere woonst was dus prioriteit. We hadden ons voorbereid op een lange en moeilijke zoektocht. We gingen ervan uit dat onze dieren en de afwezigheid van referenties het ons danig moeilijk zouden maken. Niets is blijkbaar minder waar: we haalden onze charme boven (en lieten vooral Saiko de harten veroveren) en kregen meteen het eerste huis dat we wilden toegewezen. Het leven hoeft blijkbaar niet moeilijk te zijn... 26/01 kunnen we verhuizen naar ons nieuwe huisje, dichtbij het strand en dichtbij de stad. We kijken er al naar uit...

De voorbije dagen namen we uiteraard ook de tijd om New Plymouth te verkennen. De eerste conclusies zijn positief. Wat ik hier de eerste keer ook al merkte, blijkt nog steeds zo: de mensen zijn hier zo mogelijk nog vriendelijker dan elders. Volgens de dame van ons vakantiehuisje komt dat doordat New Plymouth zeer afgelegen ligt en je daardoor een hecht community-gevoel krijgt. Voor de rest is New Plymouth gewoon een hele leuke plek, een gezellige stad met een overvloed aan toffe trendy plekken. De zee met de glinsterende zwarte stranden aan de ene kant en de besneeuwde top van de vulkaan aan de andere kant, groene velden en een hip stadscentrum in het midden: alles samen vormt het een idyllisch geheel. Het lijkt vreemd dat hierover bijzonder weinig "in de boekjes" staat geschreven. New Plymouth lijkt misschien wel Nieuw Zeeland's best bewaarde geheim. Wij zijn alvast blij dat we het ontdekt hebben.

Goodbye Christchurch

Maandag verlaten we Christchurch en beginnen we aan onze, hopelijk laatste, grote verhuis. Met nog slechts twee dagen op de Christchurch-teller lijkt het gepast om even terug te blikken op onze tijd op het Zuidereiland. Ons bezoek aan de grootste stad van het Zuidereiland was aan de korte kant, maar daardoor niet minder bewogen. Om het met een cliché te zeggen: we zijn gegroeid. Het lijkt gepast, in deze stad die zelf aan het groeien is na de verwoestende aardbeving.

Waarom gegroeid? Enkele maanden geleden waren we nog Nieuw Zeeland groentjes. We waren het land binnengekomen vol wilde dromen en halve plannen. In Auckland en Taupo beseften we stilaan dat we er niet zouden komen zonder enige vorm van richting te geven aan onze droom. In Christchurch vonden we die richting. Meer nog, in Christchurch vonden onze drukke hoofden rust. Voor we ons hier vestigden, wisten we niet waar naar toe. Onze gedachten dansten in alle richtingen, maar nooit bleven ze bij één punt. Het was alsof we onze eigen aardbeving beleefden, waarbij letterlijk alles wat we normaal en gewoon achtten op zijn grondvesten daverde. We hadden een prachtige kans gekregen en alle wegen stonden open, maar zoals ik al eens eerder schreef, is "geen plan" niet altijd een godsgeschenk. Er was keuzestress: we wilden koste wat kost de juiste keuze maken om deze unieke kans niet te verpesten. In Christchurch stopten onze gedachten met hun afleidende dans. We kozen een richting, volgden een plan en slaagden daarin. We verlaten Christchurch als twee sterkere personen, gegroeid na onze eigen aardbeving.
We leerden dat we het niet altijd zo moeilijk hoeven te maken. Het draait om het vinden van je passie, datgene waar je je dagen mee wilt vullen, waarvoor je slaap wilt laten, datgene wat al het andere onbelangrijk maakt. Soms moet je 20.000 km verderop verhuizen om te beseffen dat je al lang wist wat je passie was. Soms verhuis je naar de andere kant van de wereld om te ontdekken dat je het nog steeds niet weet. Ik (her)vond mijn passie, Kenny zoekt. Beiden zijn ok, want wie zoekt, die vindt.

Gevonden passie of niet, beiden van ons zijn klaar voor de grote overtocht naar New Plymouth. Ik kijk er al naar uit om acht uren in de auto te zitten met Mauwie en ik ben er zeker van dat zij het opnieuw fantastisch zal vinden. Indien jullie daarbij enig sarcasme ontdekken, is dat volledig correct.
Het was een aangename tijd hier in Christchurch. We leerden immens veel, leerden fijne mensen kennen en zagen prachtige delen van Nieuw Zeeland. Het is met gemengde gevoelens dat we afscheid nemen van ons eerste echte "thuis"-gevoel in Nieuw Zeeland.... Goodbye Christchurch.

Taranaki

Om me helemaal onder te dompelen in de inheemse Maori cultuur, kocht ik een boek: "Maori myths and legendary tales" (A.W. Reed). Een superleuk boek om te lezen, dat me enorm veel bijleert over de Maori. In het boek kwam ik onderstaand verhaaltje tegen, over de berg Taranaki. Taranaki is de vulkaan die over New Plymouth (onze nieuwe thuis) waakt en daarom vond ik het wel interessant om dit even met jullie te delen. Het toont mooi hoe in deze mythes en legenden natuurlijke fenomenen op een bovennatuurlijke wijze verklaard worden.

Voor de goede verstaander: Tongariro, Ruapehu en Ngauruhoe zijn drie actieve vulkanen in het Tongariro National Park, wat redelijk dicht bij Taupo ligt. 'The fish of Maui' in het verhaal, slaat op het noordereiland van Nieuw Zeeland. Maui is een belangrijk figuur in de Maori mythologie. Hij was een soort van held/ontdekker, die tijdens het vissen het noordereiland opviste. Voor de volledigheid: het zuidereiland is de kano van Maui.

Veel leesplezier:
"In the days of the gods, many mountains lived happily together at Taupo in the middle of the Fish of Maui. They ate and worked and played and loved together, but with the passing of time quarrels arose between them. Some of the younger ones travelled north and south, striding swiftly through the night until they were stopped by the rising sun.
Tongariro, Ruapehu and Ngauruhoe were the only ones who remained. Tongariro took to wife Pihanga, a dainty little mountain who lived nearby. Their children were Snow, Hail, Rain and Sleet.
Pihanga loved the white-headed Tongariro, and when broad-shouldered Taranaki tried to win her affections, her husband rose in his anger and drove Taranaki to the west. As he rushed to the sea he left behind him the narrow deep-cut channel of the Whanganui River. When he reached the sea he felt safe from Tongariro's vengeance, although he could still see the wind-blown smoke pouring from the summit of the angry mountain.
Taranaki shrugged his shoulders and wandered slowly up the coast. He rested for a while at Ngaere, and when he moved on again, a great depression was left in the ground, which afterwards became the Ngaere swamp.
As daylight broke, Taranaki reached the end of the land, and there he will remain forever. Sometimes he is veiled in mist, for then he is weeping for Pihanga. And sometimes Tongariro remembers the impudence of distant Taranaki and the flames of anger leap in his breast until a dense cloud of black smoke hangs over his head."

Het verhaal is letterlijk overgenomen uit Maori Myths and legendary tales van A.W. Reed.

Mount Taranaki

Het visum

Omdat "het visum" een veel bevraagd onderwerp is, besloot ik om een klein stukje op mijn blog te wijden aan alle visumgerelateerde vragen. 

Het moge duidelijk zijn dat een visum aanvragen (en krijgen) één van de moeilijkere, administratief uitdagende onderdelen is van emigreren naar Nieuw Zeeland. Voor ons persoonlijk verloopt ons "path to residence" in drie stappen, waarvan stap één reeds is uitgevoerd en stap twee momenteel in beweging is:

1. Een working holiday visa aanvragen: dit visum gaf ons de toestemming om één jaar in Nieuw Zeeland te wonen en werken. Het visum is bijzonder gemakkelijk aan te vragen, indien je aan een aantal voorwaarden voldoet (onder de 30 jaar zijn bvb.). 

2. Een werkvisum verkrijgen: hoewel een working holiday toestaat om te werken, mag je onder dat visum geen contract onbepaalde duur aannemen, dus moet ik een ander visum aanvragen. Via de werkgever kom ik in aanmerking voor een talent work visa.

3. Een iets permanenter visum aanvragen: dankzij mijn opleiding, werkervaring en de jobaanbieding komen we in aanmerking voor een skilled migrant visa.

Momenteel zijn we dus in stap 2, het aanvragen van een talent work visa. Bepaalde werkgevers in Nieuw Zeeland kunnen zich laten 'accrediteren', ze moeten hiervoor aan een aantal voorwaarden voldoen. Department of Corrections is geaccrediteerd en dus kom ik in aanmerking voor een talent work visa. Dit visum aanvragen is, normaal gezien, vrij simpel en kan online. Er zijn een aantal zaken die je bij de hand moet hebben: een vertaald uittreksel van het strafregister, een brief van de nieuwe werkgever en een certificaat van medisch onderzoek. Dit visum is gebonden aan de werkgever en persoonlijk, wat wil zeggen dat Kenny een apart visum moet aanvragen op basis van onze relatie. Normaal gezien zullen we wel geen problemen ondervinden om onze 13-jaar-durende relatie te bewijzen. Eenmaal we dit visum op zak hebben mogen we 30 maanden in Nieuw Zeeland blijven, waarna je een vervolgvisum kan aanvragen om langer te blijven.

Om één en ander, in ons ogen, te vergemakkelijken, kiezen we er echter voor om geen 30 maanden te wachten. Over enkele maanden zullen we de aanvraag voor het skilled migrant visa starten. Dit is een visum met een puntensysteem: je moet 140 punten behalen om geselecteerd te worden. De jobaanbieding geeft ons een enorme boost en brengt ons puntentotaal op 225. Tijd om die administratieve molen in gang te brengen dus. Voor het skilled migrant visum zijn de voorwaarden en benodigde papieren heel wat uitgebreider: we moeten beiden een Engelse test afleggen (hebben we reeds gedaan, met goed resultaat), bewijs voorleggen van relevante werkervaring, bewijs van ons 'goed gedrag', vertalingen van allerlei documenten zoals geboortecertificaat, huwelijksakte, een medisch onderzoek, enz... Deze aanvraagprocedure kan tevens gemakkelijk zes maanden of langer in beslag nemen, wat meteen ook de reden is waarom we niet meteen voor dit visum gaan (het talent visum kan er op minder dan een maand zijn). Voordelen van het skilled migrant visum zijn dan weer dat we meteen residence krijgen én dat Kenny ook betrokken is in de aanvraag. 

In feite is het na deze administratieve rompslomp nog niet gedaan. Na twee jaar 'resident' te zijn, kan je 'permanent residence' aanvragen. Na vijf jaar 'resident' te zijn kan je 'citizenship' aanvragen. Laten we het echter nog niet over al deze zaken hebben. Hoewel ik het hier wel even kort aanraak, is dat eigenlijk enkel voor de volledigheid. Het is niet iets waar we nu al bewust mee bezig zijn. Op dit moment focussen we ons vooral op stap 2, het verkrijgen van dat talent work visa. 

Zo, een redelijk saai stukje voor jullie over alles wat met 'het visum' te maken heeft. Indien jullie denken 'help, hoe geweldig ingewikkeld', denk dan ook even aan ons en hoe wij al die moeilijke procedures moeten doorworstelen. Maar ach, het is voor een goed doel...

De job

Vorige week zette ik mijn beste beentje voor op het jobinterview voor Programme Facilitator en Probation Officer, zoals jullie konden lezen in mijn vorige blogstukje.

De dag nadien kreeg ik al een telefoontje van de Principal Facilitator (dat is dus, kort uitgelegd, het hoofd van de andere facilitators) dat men 'onder de indruk' was van mijn prestaties op het assessment center en het job interview. Hij legde uit dat ik de voorkeurskandidaat was, maar dat er nog een aantal puntjes op de i gezet moesten worden. Hij voegde er aan toe "don't celebrate just yet".
Wat nadien volgde was, in mijn beleving, een maandenlange periode van angstvallig wachten op nieuwtjes (in realiteit slechts enkele dagen...). Aanvankelijk ging alles goed. Ik wist welke zaken er allemaal nog dienden te gebeuren en mijn rationele zelf wist me er de eerste twee dagen van te overtuigen dat alles wel in orde zou komen. Ik begon mezelf het idee eigen te maken "dat ik een job had".
Maar dan plots, na twee dagen rustig door het leven te gaan, verdween mijn rationele zelf. Hypergestresseerde, paniekerige en onzekere zelf nam de plaats in. Ik was er plots 100% van overtuigd dat men zich had bedacht, maar men dit nu niet meer durfde zeggen. Ik zag beelden voor me van een personeelsdienst die strootjes aan het trekken was om me het slechte nieuws te brengen "no, you tell her that we're not going to hire her". De dagen tikten langzaam verder en ik zag elke minuut op de klok. Wist je dat er 1440 minuten in een dag zijn? Ik hield een hele dag mijn GSM in de hand, uit schrik dat ik een telefoontje zou missen. Om er zeker van te zijn dat ik wel verbinding had, belde ik mezelf een aantal keren vanop Kenny zijn GSM. Een mens kan niet zeker genoeg zijn...

Om de moraal hoog te houden, beslisten we gisteren om alvast de "feestfles" aan te kopen. Je weet wel, een fles champagne van een goed merk die je pas mag openen als alles zeker is. Helaas, Kenny had zijn paspoort niet mee en hier in Nieuw Zeeland is 'geen paspoort' gelijk aan 'geen drank', althans toch als je er zo jeugdig uitziet als Kenny. Het was een teken van God: hij wou ons geen dure fles champagne laten aankopen die we toch nooit zouden kunnen opdrinken. (Vreemd toch, hoe een mens in tijden van nood altijd een beetje gelovig wordt). Toen er gisterenavond nog steeds geen telefoontje was van Corrections, wist ik het wel zeker: men had zich bedacht. Ik zou eeuwig werkloos blijven in het land van melk en honing.

Deze ochtend kwam eindelijk het verlossende telefoontje: ik heb de job! Al mijn weemoedigheid was voor niets geweest. 18 januari start ik als de nieuwe programme facilitator van New Plymouth. Hoe gelukkig ik daar juist mee ben, weten jullie denk ik allemaal wel. Na de "heb-ik-een-job?"-stress kan nu de "help-ik-heb-een-job"-stress beginnen. Er zijn zoveel nieuwe zaken die ik zal moeten leren. Hoewel de job deels aanleunt bij mijn vorige job, is ze toch ook voor een groot deel uit mijn comfortzone: het hele adviesgedeelte valt weg en maakt plaats voor enkel en alleen begeleiding van gedetineerden. Er wordt een doorgedreven opleiding voorzien, dus ik heb er wel vertrouwen in dat het goedkomt. Meer dan dat: ik heb er enorm veel zin in! Was het maar al 18 januari!